از پنج قمر بزرگ اورانوس ، قطر بيرونيترين آنها ، اوبرون (Oberon) ،1550km كه همه ي سطح آن دهانه دار ، از جمله دهانه ي بسيار بزرگ است. اين امر حاكي از آن است كه بيشتر عوارض سطحي آن بر اثر ريزش خرده پاره هاي مواد در مرحله ي اوليه ي پيدايش اين قمر به وجود آمده اند و از اين رو سطح آن بسيار سرد است . بسياري از دهانه هاي اين قمر بر اثر تابش نور درخشانند و كف بعضي از آنها با ماده ي تيره رنگي پوشانده شده است . در لبه ي اين قمر كوهي مشاهده ميشود به ارتفاع 20km . قمر بعدي تيتانيا ، بزرگترين قمر اورانوس است كه قطر آن به 1600km ميرسد. سطح قابل رويت اين قمر نيز دهانه دار است اما دهانه هاي بزرگ ندارد . سطح اين قمر را تا حدي جديدتر از سطح ابرون ميدانند. تيتانيا با دهانه هاي درخشان خال خال ، شامل چند دره ي بزرگ است با شكستگيها يا گسلهايي كه نشانه حركات تكتونيكي كلي آن است . به همين ترتيب اگر به سوي سياره برويم به قمر اومبريل به قطر 1200km ميرسيم. سطح تيره ي دهانه دار يكنواخت آن سيماي نسبتا آرامي به اين قمر ميبخشد . احتمالا سطح آن از لايه ي عميقي ماده ي تيره رنگ پوشيده شده كه به اساني آشفته نميشده است. فقدان دهانه هاي درخشان نيز مويد همين امر است .با وجود آرامش كلي اومبريل ، يك دهانه ي درخشان استثنايي به قطر 140km بر سطح آن نمايان است كه هيچ توضيحي درباره ي آن داده نشده است. در ميان پنج قمر بزرگ اورانوس ، فعاليت دروني اين قمر از همه كمتر است. قمر بعدي آريل است كه تنها از لحاظ قطر به اومبريل شباهت دارد . از پنج قمر بزرگ اورانوس ، آريل از همه درخشانتر است. الگوي دهانه ي آن احتمالا حاكي از دوران برخوردهاي تازه تري باشد . شبكه ي كلي از خطوط گسيلي و بعضي ديواره هاي سراشيب ممتد گسيخته از هم، به عمق 10km و صدها كيلومتر طول، دلالت بر فعاليت شديد دروني دارد . در بعضي جاها جريانهاي سطحي دهانه را نيمه مدفون كرده است. ميراندا، به خاطر ابعاد كوچكش ، (فقط با قطر500km) نسبت به هر قمر ديگري در منظومه ي شمسي فعاليت سطحي بيشتري را نشان ميدهد.. دو ناحيه ي عظيم بيضي شكل آن با آثار موازي يكديگر، شبيه به ميدان مسابقات ارابه راني رم باستانند . دره هاي ژرف عظيمي دارد كه عمق يكي از آنها به 20km ميرسد، يعني از گراند كانيون آريزونا بسيار عميقتر است. ميراندا، ناحيه اي به رنگ روشن نيز دارد كه V شكل ، شبيه به علامت روي بازوي درجه دارهاي ارتش است. اين عارضه شايد حاصل فعاليت زمين شناختي باشد كه درست پيش از زمان انجماد صورت گرفته است ، قطعا اين يكي از متداولترين نشانه هايي است كه در هر قمر منظومه ي شمسي بايد كشف شود ، و توضيح آن همچنان دشوار خواهد بود . وقتي به اورانوس نزديك ميشويم نخستين ده قمري را كه با ويجر 2 يافت شده اند ميبينيم. اين قمر كه 1985u1 ناميده شده، دهانه دار است و شكل مدور كاملي ندارد . نه قمر ديگر همگي ابعادي كمتر از 80km دارند.   اورانوس 21 ماه شناخته شده دارد. ستاره شناسان پنج تا از بزرگ ترين ماه هاي اورانوس را بين سال هاي 1787 و 1948 كشف كردند. عكس هايي كه به وسيله وويجر2 در سال 1985 و 1986 گرفته شد, وجود ده ماه دیگررا آشكار كرد. ستاره شناسان بعداً با استفاده از تلسكوپ هاي زميني ماه هاي بيشتري را كشف كردند. ميراندا كوچك ترين ماه از پنج ماه بزرگ اورانوس، شکل های مشخصي در سطحش دارد كه شبيه به هيچ شكل ديگري در منظومه شمسي نيست. اين شکل ها در واقع سه منطقه به نام "تخم مرغي" هستند. هر "تخم مرغي" 120 تا 190 مايل يا 200 تا 300 كيلومتر عرض دارد. نواحي خارجي تر هر تخم مرغي شبيه به ردپایی با شيارهاي موازي و دره هاي تنگي ست كه تا حوالي مركز ماه در هم پيچيده شده و ادامه پیدا کرده اند. اما در مركز، شيارها و دره هاي تنگ به طور تصادفي مثل صليب يكديگر را قطع مي كنند. ماه فاصله از اورانوس به كيلومتر قطر به كيلومتر شكل جالب كاشف، سال كشف كردليا Cordelia 50000 26 از خارجي ترين حلقه محافظت مي كند (مواد تشکیل دهنده حلقه را تأمین می کند). وويجردو 1986 افليا Ophelia 54000 32 از خارجي ترين حلقه محافظت مي كند. وويجردو 1986 بيانكا Bianca 59000 44   وويجردو 1986 كرسيدا Cressida 62000 66   وويجردو 1986 دزدمونا Desdemona 63000 58   وويجردو 1986 جوليت Juliet 64000 84   وويجردو 1986 پرتيا Portia 66000 110   وويجردو 1986 روزالين Rosalind 70000 54   وويجردو 1986 بلندا Belinda 75000 68   وويجردو 1986 1986 يو ده 1986 U10 75000 40   اريك كاروشكا--- 1999 پاك Puck 86000 154 شكل بي قاعده و سطح فلزي دارد. وويجردو 1985 ميراندا Miranda 130000 472 سطحش با شيارهاي كوچك نشانه گذاري شده و به نظر مي رسد كه بارها در اثر ضربه داغان شده باشد. يك شيار روشن به شكل ويV روي سطحش است. كيپر 1948 آريل Ariel 191000 1158 روشن ترين ماه اورانوس است. جوان ترين سطح را میان ماه هاي اورانوس و كمترين چاله هاي برخوردي را دارد. دره ها و دره هاي تنگ زيادي دارد. ويليام لاسل 1851 آمبريل Umbriel 266000 1170 تاريك ترين ماه اورانوس. سطح قديمي و چاله هايي كه به شدت با آن برخوردهايي انجام شده. يك حلقه روشن در بالاترين سطحش دارد. ويليام لاسل 1851 تيتانيا Titania 436000 1578 بزرگ ترين ماه اورانوس. اندازه اش نصف اندازه ماه ماست. با بسياري از چاله هاي كوچك پوشيده شده. تعداد كمي صخره هاي يخي، آبگيرهاي بسيار بزرگ ناشي از برخورد و خطوطي با شکل های معيوب دارد. ويليام هرشل 1787 ابرون Oberon 583000 1523 با چاله هاي زياد (نشانه يك سطح قديمي ست) و يخ پوشيده شده. ويليام هرشل 1787 كاليبان Caliban 7200000 80   گلادمن 1997 سيكراكس Sycorax     12200000 60   گلادمن 1997