ابرهاي قابل مشاهده اورانوس همان رنگ آبي-سبز مات سراسر سطح سياره را دارند. تصاويري كه به وسيله فضاپيماي وويجر2 از اورانوس گرفته شده، نوارهاي بسيار صافي را در داخل ابرهاي اين سياره به موازات استوايش نشان مي دهد. اين نوارها در نتيجه وجود تركيبات مختلفي از مه كه به وسيله نور خورشيد به گاز متان تجزيه شده اند توليد شده اند.

به علاوه نقاط بسيار كوچكي روي سطح سياره وجود دارد. اين نقاط شايد جرم هاي به شدت چرخاني از گازي مشابه با گازهاي آتشفشاني باشند.

سطح: جنس سطح اورانوس از ابرهاي سبز-آبي تشكيل شده از كريستال هاي ريز متان است. كريستال ها در خارج از جو اورانوس منجمد شده اند. احتمال دارد كه خيلي پايين تر, در ابرهاي قابل مشاهده، لايه هاي ضخيم تري از ابر كه از آب مايع يا كريستال هاي يخ آمونياكي تشكيل شده اند، وجود داشته باشد. در مكان هاي عميق تر يعني حدود 4700 مايلي يا 7500 كيلومتري زير نوك ابرهاي قابل مشاهده ممكن است اقيانوسي از آب مايع حاوي آمونياك حل شده، وجود داشته باشد.

هسته: در بخش هاي خيلي مركزي سياره ممكن است يك هسته سنگي  وجود داشته باشد. چنين هسته اي كه سنگي و فلزي ست حدود 10500 مايل يا 17000 كيلومتر قطر دارد و دماي آن حدود 12500 درجه فارنهايت يا 6927 درجه سانتي گراد است.

دانشمندان عقيده دارند در اورانوس زندگي وجود ندارد.  

حلقه هاي اورانوس

در 10 مارس سال 1977 ، نا منتظره ترين رصد انجام شد . گروهي از دانشمندان به محل رصد خانه ايربرن كويپر ناسا سفر كردند تا شاهد عبور اورانوس را از مقابل يك ستاره ي ضعيف باشند . اين رصد را رصد استتار (اختفا) ناميدند و ارزش آن در اين واقعيت نهفته است كه وقتي سياره اي از مقابل يك ستاره عبور ميكند ، جزئيات مربوط به جو و ابعاد آن سياره را ميتوان تعيين كرد . سياره اي كه جوي نداشته باشد ،‌ ناگهان ستاره را مخفي ميكند ، اما سياره ي واجد جو ، بسته به چگالي آن جو ، كم كم ستاره را تار ميكند . وقتي اين هيئت سرگرم رصد اورانوس بودند ، پيش از شروع اختفا چند بار نور ستاره كم و زياد شد . نخستين بار كه اين تغيير صورت گرفت آن را مربوط به عيب لحظه اي دستگاههاي رصد پنداشتند ، اما با گذشت زمان ، پنج بار اين تغيير ثبت شد كه ديگر نميشد اينها را به عيب دستگاه نسبت داد . سپس اورانوس ستاره را به مدت بيست و پنج دقيقه مخفي كرد و پس از دور شدن سياره بار ديگر اين تغيير مشخص صورت گرفت. فاصله ي زماني اين تغييرات در دو طرف ستاره همبستگي بسيار خوبي با هم داشتند . تفسير اين رويدادها اين بود كه اورانوس دست كم پنج حلقه دارد. چون هر تغيير در برونداد نوري ستاره فقط 1 تا 4 ثانيه طول ميكشيد ، حلقه ها مي بايد بسيار نازك و گستره ي عرض آنها بين 1 تا 4 كيلومتر باشد و با رصدهاي اختفايي بيشتر كه از زمين صورت گرفت ، چهار حلقه ديگر هم افزوده شد كه بر روي هم تعداد حلقه ها به 9 رسيد . حلقه دهم ( 1986U1R ) به زحمت در عكسهاي ويجر 2 قابل رؤيت بود . همچنين ناحيه ي عريضي از ذرات با توزيعي پراكنده ( 1986U2R ) ميان درونترين حلقه و خود سياره به چشم مي خورد . هر بك از ده يا يازده حلقه عبارتند از اپسيلون ، سپس ( 1986U1R ) ، دلتا ، گاما ، اتا ،‌بتا ، آلفا ،‌4،5،6، و سرانجام ( 1986U2R ) . كه ممكن است نشان دهنده ي ماده اي باشد كه به درون سياره كشيده مي شود . عرض حلقه ي اپسيلون در حدود 40km است و دو قمر 1986U7 و 1986U8 ، واقع در دو طرفش ، آن را هدايت مي كنند . ابعاد ذراتي كه اين حلقه را تشكيل مي دهند ، غالباً بزرگتر از يك متر است ، اما وقتي به حلقه ها از پشت نور تابيده مي شود ، به نظر مي رسد كه حاوي غبار هم باشند . ظاهراً ذراتي كه اندازه ي آنها بين يك متر باشد غبار وجود ندارد .

قمرهاي اورانوس

سالهاي زياديست كه اورانوس و پنج قمر آن را شناخته ايم و ميدانيم كه همه ي قمرهاي اورانوس در همان صفحه ي استوايي سياره و در همان جهت (رجعي ) چرخش سياره آن را دور ميزنند. اما اين قمرها چندان از زمين دورند كه فقط به صورت يك نقطه ي نوراني به نظر ميرسند و جزئيات آنها اصلا آشكار نيست. در ژانويه ي سال 1986 وقتي ويجر 2 از فاصله ي 75000km اورانوس ميگذشت ، در فاصله ي 27000km دست كم به يكي از قمرهاي اين سياره رسيد . هيچ كس گمان نميبرد كه اين رويا رويي نزديك منجر به كشف ده قمر ديگر شود كه اندازه ي آنها در گستره ي 40km تا 170km است. عبور از نزديكي اين سياره اطلاعات تازه اي هم بر آنچه درباره ي پنج قمر شناخته شده ي پيشين ميدانستم، افزود. حدس ما اين است كه ساختار اقمار بزرگ اورانوس ، مانند بسياري از اقمار زحل ، آميزه اي از سنگ و يخ است .